MODDY มดตะนอยต๋อยหนัก

ถ้าชีวิตไม่มีเรื่อง คงไม่สนุกสิ

แปลก แต่จริงนะนิ  เหตุเพราะเรื่องเดียว เจ้ากระดาษแผ่นเดียว ที่มีชื่อว่าใบประกอบนี่เอง

 

เท่าที่เคยกล่าวไป ชั้นยังไม่ได้ไอ้กระดาษใบนี้ง่ะ (จับซีรอก เลยดีไหมนิ)

 

เหตุแรก : กรูสอบติดๆ ความสามารถนะนิ 1: 4 ได้

(ไม่เลวเลยนิเรา พอเก่งบ้างนะนิ)

ผล : อดๆๆๆๆ ตัดสิทธิ 

 

เหตุสอง : ว่าที่รั้วแห่งชาติ จากแรงหนุนของผู้ใหญ่ 

ผล : เกือบแหละๆ ขาดกระดาษแผ่นหนึ่ง เฮ้ย

 

สุดท้าย ผลลัพธิ์ เหลือเพียงเท่ากับ ที่เดิม ที่เดียว 

(ที่นี่ไม่เลวเลยแหละ ดีเลยที่เดียว happy)

เส้นทางเดียว ง่ายดีแหะ

 

แต่เศร้าใจชะมัด เพราะอะไรละนิ ^^?

ไม่รู้เพราะไร

เหนื่อยไหม ไม่เหนื่อย!!

หลังจากที่หลายวันก่อน สลบไปหลายวัน กลับมาหลับๆๆๆ ตลอด

วันนี้ตาสว่าง เลยเข้ามาup สะหน่อย

ช่วงนี้ชีวิตผันแปรกลายเป็นคนทำงานไปแล้ว เฮ้ย

แต่ยังสะกิดในใจเรื่องใบประกอบนี่สิ ยังไม่ได้เลย เซ็งเป็ดชะมัด

คิดแล้ว ขอหน่อยเถอะ เอนต์เข้าก็ได้ สอบก็ผ่าน จุฬาก็เข้ามาแล้ว ตกม้าตายตอนหลังเอาสะ คิดดูๆ คิดแล้วเซงจิต

ตามธรรมดาต้องมีอุปสรรคบ้างแหละน้อ นี่คือคำปลอบใจ ^^"

 

สุขไหม ที่นี่

Happy นะ จากที่ทำมา 1 เดือน 55

ชีวิตในหัวก็สับสนไปมาเรื่อยๆ เรื่องคิดอยู่ทุกวัน ว่า ที่จริงแล้วเราต้องการอะไร?? การเปลี่ยนแปลงคงเกิดขึ้นเร็วๆนี้มั้ง

 

เสาร์ทิต สุด happy

 

ท่านนักบุญ คนแรกที่ปิ๊งเลย 55 เพราะเจออยู่คนเดียว แหมทำให้ปลื้มได้ไม่เท่าไร กลายเป็น ซาตานแล้วอะ 55

ขอบคุณเจงๆ ทำให้ความเจ็บเราหายไปช่วงหนึ่งเลย ปล. ไม่รู้เพราะยาหรือป่าวว้า

 

ท่านผู้เฒ่า น่ารักดี ปลื้มชะมัด ทำไงได้ ได้แค่ดูตารางเวร ภาวนาให้ได้เจอ เอิ๊กๆ เดินด้วยแล้วเขินชะมัด บร้าไปคนเดียว 55 ดีนะนิได้เดินข้างกัน

( ดันไม่ทราม ให้วันที่เจอเลย โชคยังดี ยังมีอยู่วันนึงละมั่ง เข้าข้างตัวเองสุดๆ )

 

สุดท้าย ท่านเม่งน้อยนี่เอง ความคิดสุดเจ๋ง ตามสบายๆภาษาพี่น้อง พี่ชายสุดๆ

 

พี่สาวน่ารักอยู่แล้ว ขออนุญาติไม่กล่าวถึง 55

 

คนเราไม่จำเป็นต้องดูดี perfect แค่เป็น คนที่ใช่ กับเวลาที่เหมาะ เท่านั้น 

 

 

สิ้นสุดการสอบ เหลือแต่เวลารอผล ผ่านหรือไหมนิ เฮ้ย

หลังสอบวันแรกมาออนไลด์ ท่อง google ไปเรื่อยๆ

ดันเจอblog ของคนหนึ่ง ได้ใจมากๆ 

 

เรื่อง  สุดทาง....ของสายนี้

 

 

 

 

 

ถึงทางแยกอีกแหละ

กำลังจะเปลี่ยนบทบาทชีวิต

กรูๆๆ จะกลายเปงคนทำงานแล้วเว้ย

งานอะไรดีละนิ สับสนเหลือเกินนนน

อยากหาตังเองๆ

แต่ช่วงเวลานี้ๆ สิ่งที่น่าทำที่สุดคือ  อ่านสอบใบประกอบ

กลัวเหลือเกิน จะผ่านไหมนิ ^^

มันต้องผ่านไปได้ดีสิสู้ๆ สู้ตาย

 

 

 

ความเป็นเพื่อนของเทอ และ เขา ที่ก่อตัวมานาน นานจนไม่คิดว่า กี่ปี กี่เดื่อน แล้วนะ

 

ความจำเป็นหลายอย่างทำให้ต้องไกลกัน ไกลกันเข้าทุกวันๆ ความเปลี่ยนแปลงตามกาล ก่อตัวขึ้นๆ

 

ความบังเอิญ

เติมด้วยคิดถึงของกัน หรือ คำสัญญาที่ต้องรักษาของอีกฝ่าย ??

เธอและเขา จึงได้ใกล้กันอีกครั้ง แม้เพียงวันเวลาสั้นๆ

 

 ความทรงจำที่ดี กะ บรรยากาศแสนงาม

 

ดีๆ ดีมากจริงๆสำหรัยเทอ เทอคิดเช่นนั้น

 

แต่เขา... เทอไม่อาจทราบได้

ใบหน้าของเขาบางดีดูดีความสุข แต่บางช่วงมันดูเศร้า

 

แต่.. ที่เทอเห็นความสุขจากสีหน้าของเขาครั้งเดียว เมื่อเขาได้คุยโทรสับจากใครคนหนึ่ง